Creative Assembly, Alien: Isolation 2’yi geliştirirken bazı sınırlamalarla karşılaştı. Oyun, ilk oyun ve Ridley Scott’ın orijinal Alien filmiyle bağlantılı olacak şekilde tasarlandı ve diğer yapımlardan tamamen bağımsızdı.
“Ben de Aliens hayranıyım ama bu çok farklı bir şey,” baş ortam tasarımcısı Archie Whitehead şöyle diyor. “Onların çok farklı bir yönü, farklı bir havası var. Tüm Alien serisini ele aldığınızda, her şeyden ilham alırsanız, tutarlı bir mesaj veya his veren bir şey elde etmeyebilirsiniz.”
Bu sınırlamanın mekanik etkileri de var: orijinal Alien’dan sonra, her zaman aksiyon öğeleriyle birleşmiş bir korku unsuru vardı. Whitehead, “Pulse tüfekleri yok” diyor. “Öldürülemez. Gerçekten güçsüzsünüz. Doom gibi değil. Hayatta kalmak için mücadele ediyorsunuz ve çaresizsiniz.” Alien: Isolation 2’deki yeni ‘silah’, yaratığı dikkatini dağıtmak için çevredeki öğeleri alıp atabilmenizdir.
Ancak, oyunun sanat tasarımına odaklanmak daha ilginç. “20th Century ile harika bir ilişkimiz var,” sanat direktörü Ana Sopikova söylüyor. “Fox’un arşivine erişimimiz var; bu da çok sayıda perde arkası fotoğrafı, tüm yakın çekimler, aksesuarlar, setler, kostümler ve daha fazlasını içeriyor. Ekip bunları derinlemesine analiz ediyor, prop yapımcılarının o dönemde kullandığı malzemeleri, teknikleri inceliyor ve böylece neredeyse bu teknikleri ve yöntemleri kendilerine mal etmeyi başarıyorlar.”
Bu kılavuzu kullanarak, sanat ekibi ortamları tasarlamaya başlıyor. “Filmdeki kaynak materyallere doğrudan başvuruyoruz,” diyor Sopikova. “İşte sır bu. Küçük, belirli şeylere dikkat etmek çok önemli; örneğin ‘bu tür malzemeler 1970’lerde mevcut olmazdı, bu yüzden kullanamayız’.”
Whitehead ekliyor: “LCD paneller yok, LED ışıklar da yok. Bu nedenle tasarımda verdiğimiz pek çok şeyin şekli ve formu, CRT ekranların büyüklüğü gibi faktörlere bağlı olmak zorunda. Tasarımın kolayca göz ardı edebileceğimiz bazı küçük detayları var, ancak bunları ihmal etmemek, daha sürükleyici, inandırıcı ve otantik bir sonuç elde etmemizi sağlıyor.”
Bu detaylar sadece oyunun döneme uygun olmasını sağlamakla kalmıyor, aynı zamanda dünyanın tasarımında farklı hikayeler anlatma fırsatı da sunuyor. Örneğin, oyuna başlarken Weyland-Yutani kolonisi rover’ının arkasına biniyorsunuz ve bitmemiş yollar üzerinde ilerlerken tüm sarsıntıları hissediyorsunuz. Rover’ın iç kısmı ucuz vinil ve eski deriden yapılmış, CRT monitörlerin turuncu ışığı ve kırmızı uyarı lambalarıyla aydınlatılıyor. “1970’lerin başlarındaki CRT ekranlarına baktık,” diyor Whitehead. “Rover’ın bu evrende eski hissetmesini istiyorduk. Kolonistlerin hayatının zor olduğunu hissetmelerini istiyorduk. Onların en yeni teknolojiye sahip olmadığını bilmeliler.”
Ekip ayrıca, cihazın tasarımını etkileyen kuralların sadece orijinal Alien’daki tasarımlarla sınırlı olmadığını, aynı zamanda o tasarımların yaratılmasındaki düşünce sürecine de odaklandıklarını belirtiyor. “Hareket sensörünün yeniden yorumlanması,” diyor Whitehead. “Sensör ve ilk oyun, riskin olmadığı bir uzay istasyonunda kullanılmak üzere tasarlanmıştı; burada yağmur veya rüzgar gibi faktörler yoktu. Alien: Isolation 2’de cihaz, gezegensel ihtiyaçlarına uygun olacak şekilde yeniden tasarlandı. ‘Üzerinde bir kapak var ve tüm düğmeler değişti’.” Sopikova ayrıca ekliyor: “İç mekanlardaki CRT ekranlarda havalandırma panelleri vardır; bu dış alanlarda çok pratik olmazdı. Bu gibi küçük detaylar, oyuncunun bunları sorgulamamasını sağlar.”
Geliştiricilerin bu tür detaylara odaklanması, Sopkova ve Whitehead’in bahsettiği sürükleyici etkiyi yaratıyor. Gamescom‘da gördüğüm tüm oyunların arasında, Alien: Isolation 2 en çok hangi dünyaya daldığımı gösteren bir deneyimdi. (Elbette diğerlerinin çoğu üçüncü şahıs veya izometrik oyunlardı.) Bu, Andy Kelly’nin emekliliğinden sonra başka bir yapım daha çıkarabileceği türden bir oyundu. Other Places O, Alien: Isolation’ın yazarı olduğu için belki de…
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
