Sıradan Bir Hobiden İğrenç Bir Korkuya: Fatal Frame Türünü Dönüştürüyor

Fatal Frame‘ın yaratıcısı ve yönetmeni Makoto Shibata, bir zamanlar en korkutucu şeyin, görmekte imkansız canavarlarla dolu insanların hayal gücü olduğunu söylemişti. 2000’lerin en ikonik korku serilerinden birinin ilk bölümünü tasarlarken, hedefi oyuncuların sadece kumandayı eline alma fikriyle bile ürperti duymasını sağlayacak bir oyun yaratmaktı. Ancak oraya ulaşma yolu sıradışıydı: oyuncuları hayaletlerin fotoğrafını çekmeye zorlayarak.

Hayatı boyunca Resident Evil 3 Nemesis ve Silent Hill‘i korku oyunlarının zirvesi olarak deneyimleyen bir çocuk olarak ben de Fatal Frame‘e hayran kaldım ve ondan ürpertim. 2001 yılında Japonya’da PlayStation 2 için Tecmo tarafından yayınlanan oyun, daha önce Deception serisinde birlikte çalışmış olan Shibata ve Keisuki Kikuchi tarafından geliştirildi. Fatal Frame‘de, kaybolan kardeşini arayan genç bir kadın olan Miku Hinasaki’i oynuyoruz. Kendisini korumak için yalnızca ruhları yaralayıp yakalayabilen Camera Obscura adlı eski bir kameraya sahip. Karakterler ve mekanlar serinin bölümleri arasında değişmekle birlikte, serideki tüm oyunlar benzer bir yapıyı takip ediyor.

Shibata’nın hayaletlerle bağı, sıradan bir yaratıcı merakın ötesine geçiyor. Çocukluğundan beriüstün deneyimler yaşadığını iddia ediyor. Mart 2023’teki Xbox Wire röportajında, “Bana göre zombiler ve canavarlar korkutucu değil çünkü gerçek değiller; ancak ruhlar, çocukluğumdan beri hayatımda korkutucu bir varlık olarak yer alıyor. Hayatım boyunca uykularımı kaçıran bazı anları yakalamaya yardımcı olmak için, en korkutucu gözlemlerimden bazılarını yarattığım oyunlara taşımak istedim ve aynı şeyi dünyadaki oyunculara yapmayı umuyorum.”

Polygon’ın Wishlister bültenini alın

Sonunda oynamayı seveceğiniz şeylere dair haftalık bir rehber. Satın alma yok, taahhüt yok — sadece ileride oynamak için kaydetme.

Müsait. İstediğiniz zaman aboneliği iptal edin.

Shibata’nın deneyimlerinin gerçek olup olmamasından bağımsız olarak, tasarım felsefesi, göremediğimiz şeylerden korkarsak, bizi korkularımızın kaynağıyla yüzleşmeye zorlayacağı varsayımına dayanıyor. Oyunda bir mekanik olarak kamera tam da bunu yapıyor. Aktif ettiğinizde bakış açısı ilk kişije dönüyor ve soğutucu ruhları fotoğraflamak için kamerayı onlara doğrutmak zorunda kalıyorsunuz. Düşmana verilen hasar, fotoğrafı çekerken düşmanın kare içinde ne kadar kaldığına bağlı, yani oyun, onları daha hızlı “öldürmek” için mümkün olduğunca uzun süre orada durup ruhlara bakmanızı teşvik ediyor.

Fatal Frame‘den önce, fotoğraf çekmekten korkabileceğimi asla düşünmezdim. Zaten yalnızca güzel olduğunu düşündüğümüz şeylerin ya da fotoğrafçılıkla güzel hale getirdiğimiz şeylerin fotoğrafını çekiyoruz. Susan Sontag’ın “Görmenin Kahramanlığı” denemesinin ilk paragrafında şunu söylüyor: “Kimse fotoğraflar üzerinden çirkinliği keşfetmedi. Ancak birçok insan, fotoğraflar üzerinden güzelliği keşfetti. Kameranın belgeleme ya da sosyal törenleri kaydetme amacıyla kullanıldığı durumlar dışında, insanları fotoğraf çekmeye iten şey güzel bir şey bulmak.”

Bu sözün daha geniş perspektifinin tartışılabilir olduğunu düşünsem de, bir şeyin fotoğrafını çekmenin onu kaçınılmaz biçimde güzel bir şey ya da belli bir güzellikle donatılmış bir şey olarak ortaya koyduğuna katılıyorum. Nite güzelliğin sınırsız çeşidi var. Ünlü fotoğrafçı Sebastião Salgado’yun eserlerini örnek alalım. Amazon’un florası ve faunasını betimlediği Genesis koleksiyonundaki fotoğrafları doğal bir güzelliği yansıtırken, Brezilya’nın Pará eyaletinde bir maden alanı olan Serra Pelada’daki altın madencilerinin fotoğrafları, birçok Brezilyalı’nın çalıştığı güvensiz koşulların güzelsevci portretleri.

• Görseller: Koei Tecmo, Polygon aracılığıyla
• Görseller: Koei Tecmo, Polygon aracılığıyla
• Görseller: Koei Tecmo, Polygon aracısıyla
• Görseller: Koei Tecmo, Polygon aracısıyla

Fatal Frame oyunlarında fotoğrafçılık çok farklı işler: korkuyu bunun aracılığıyla keşfediyoruz. Kamerayı kaldırıp bir fotoğraf çektikçe hem tehlikeden sizi korur hem de gerçek hayaletlerin var olduğu, dehşet verici bir gerçeği gözler önüne serer. Oyunu oynarken, yakında dolaşan ölülerin seslerini dinlerken, kameranın merceğini kullanarak zihnimizi işgal etmeye başlayan o ürkütücü varlığa biçim veriyoruz — hayal gücümüze.